Owe no one anything, except to love one another

Dagelijks leven in Dhaka

Inmiddels ben ik meer ingeburgerd in de gebruiken hier. Het wordt gewoon dat de stroom dagelijks meerdere keren uit valt voor een uurtje. Gewoon dat ik alle stopcontacten in huis moet proberen totdat er eentje past. Ze hebben hier alle soorten en maten van over de wereld. Gewoon dat om half 5 een soort stem door de straten klinkt: gebedstijd. Gewoon dat ik de hele dag gehamer en getik hoor omdat ze overal aan het bouwen zijn. Bangladesh is het meest dicht bevolkte land ter wereld, maar waarom ze zoveel bijbouwen vraag ik me wel af. Het is gewoon dat ik een Salwar Kaneez draag, de gebruikelijke kleding hier voor vrouwen bestaande uit een soort jurkje waar je een sjaal bij draagt en een kabouter-plop-broek. Bovenaan zo wijd dat je gewoon aan het touwtje trekt totdat die op maat is. (Wanneer het koortje mist om het dicht te knopen is strotouw erg handig.) Ze hebben hier tegenwoordig ook leggings. Hoe hip. Helaas zijn ze niet genaaid voor Hollandse kuitwijdte, maar daar had ik in Nederland ook al last van. 

Elke dag ziet er weer anders uit. Dus een ‘dagelijks’ plaatje kan ik voor jullie niet schetsen. Maar ik zal wat weergeven uit mijn verdere leven hier. Meestal sta ik rond een uur of 8 op en bespreek met Alysha en Cailey (mijn huisgenoten) wat zij die dag gaan doen. Mijn doel voor nu is inburgeren. Alysha en Cailey doen ongeveer hetzelfde werk als wat ik ga doen. Lesgeven op de universiteit of met verpleegkundestudenten werken in de ziekenhuizen. Ook is er nu een groep studenten verpleegkunde uit de US die hier verschillende ziekenhuizen bezoeken. Dus ik heb verschillende dingen om uit te kiezen. Zo ben ik twee keer met de groep meegeweest naar een ziekenhuis. Een ziekenhuis hier is gericht op één patientenpopulatie. Zo heb ik een ziekenhuis gezien waar ze mensen opvangen met een dwarslaesie (meestal bouwvakkers omdat ze vanaf te hoog naar beneden vallen), CVA’s, aangeboren afwijkingen of iets anders waardoor ze niet meer kunnen lopen. In het ziekenhuis voeren ze operaties uit, hebben ze fysiotherapie, logopedie, worden ze verpleegd en begeleid zodat ze als gehandicapte in de maatschappij kunnen leven. Een ander ziekenhuis is wat ik bezocht heb is gericht op Kinder- en vrouwenzorg.

Ook ben ik verschillende keren met mijn huisgenoten meegeweest naar de universiteit waar zij lesgeven aan verpleegkundigen in opleiding. De universiteit is hier 10 minuten lopen vandaan. Een tocht door de brandende zon. Het is ongeveer 35 graden. De wegen in de sector waar ik woon zijn van zand met hier en daar een gore plas water waar eenden in zwemmen en ’s nachts kikkergekwaak uit klinkt. Gebrek aan aandacht heb je niet want overal roepen mensen “Hi” of “Hi Madam, how are you?” “Haai”,  “Haai”, “Haai.” “Where are you from, madam?”Aan het einde volgt de moeilijkste opgave: de drukke weg oversteken. Men neemt het niet zo nauw met de verkeersregels. En men haalt in als jij dat wil, ongeacht of er vanaf de andere kant iets aan komt. Dat is nooit jouw probleem. Gevolg: een complete chaos. Er is een verkeersbrigadier bij dat kruispunt, maar daar luistert ook niet iedereen naar. Oversteken is dus een avontuur op zich.  Gelukkig gaat het elke keer goed.

 

Succes met plaatjes kijken!

 

Corina

Reacties

Reacties

Corina

Sorry, foto's plaatsen is nog niet gelukt. Ik hoop binnenkort.

grote zus

Mooie plaatjes, zeg!

Marco Spekman

Wat je zegt, (gewoon) alles accepteren, anders wordt je daar horredol denk ik, als ik je verhaal zo lees.
Je maakt wat mee zo.

Ben benieuwd naar je foto's.

Jonnie

Ik vind het erg leuk om te lezen wat je allemaal mee maakt en ben benieuwd naar de foto's.
Geniet van alles wat je mee maakt.
Liefs Jonnie

Christa

Ik heb vanavond je eerste berichten gelezen. Wat een andere wereld en wat heb ik een bewondering voor je! Pas goed op jezelf, gelukkig zijn er heel veel heel vriendelijke mensen op de wereld. En veel succes verder.
groetjes, Christa

Cora & Bas

Wow, wat een wereld van verschil met NL! Dat lezen we in je verhalen en zien we op je foto's. Veel succes met verder acclimatiseren en in je zoektocht wat je daar als vpk kan gaan betekenen!
God bless you.

Monique

√Čen wereld, maar een werled van verschil.

Hoop dat je je snel een beetje thuis gaat voelen en je plekje in kunt nemen.

Groet uit ermelo,

Monique

Martine

Hoi Corina,

Nog bedankt voor je kaartje die ik van je ontving. Erg lief!!! Leuk om te lezen wat je allemaal meemaakt. Ik ben al druk bezig met het schrijven van een brief. Hopelijk gaat het goed met je en hoop snel weer wat van je te lezen....
Groetjes Martine

Annemieke

He!
Wat een avontuur! Leuk om je verhalen te lezen. De kleren staan je goed:)

Groetjes,
Marinus & Annemieke
Micha & Tessa

Jan v d Heide.

Ik vernam van je Opa dat je in Bangladesh zit,ik dacht zo zo dat is niet niks.Erg moedig van je,wens je erg veel succes.Mooie foto's.
Groetjes: Jan en Leny.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!