Owe no one anything, except to love one another

Aangeraakt

Elke zondag werk ik in het ziekenhuis om onze stagiaires te begeleiden. Ik begeleid niet alleen onze leerlingen, maar observeer tegelijkertijd het verpleegkundig  proces en de houding van de verpleging. Vandaag vond ik eindelijk tijd om iets daarvan met jullie te delen:

Eén van de dingen die mijn opvalt, is dat de verpleegkundigen zo min mogelijk tijd doorbrengen met de patiënten. Er zijn in CRP veel patiënten met wonden. Wondzorg doen de verpleegkundigen liever wat sneller en minder hygiënisch dan volgens de voorschriften om infectie te voorkomen. Want, hoe sneller de wondzorg gedaan is, hoe meer tijd je in ‘Nursing station' door kunt brengen om met je collega's te kletsen!Het papierwerk is in hun ogen immers het échte werk. Onderzoek wees uit dat de Bengaalse verpleegkundigen minder dan 6% van hun tijd met patiënten doorbrengen.* De verpleegkundigen denken dat ze het druk hebben. Maar geloof mij: dat valt best mee hier. Het is maar net op welke taken je je als verpleegkundige concentreer. Veel patiënten liggen weken in dit ziekenhuis en hebben een dwarslaesie waardoor hun leven totaal veranderd. Verpleegkundige begeleiding bij al die veranderingen lijkt mij dus noodzakelijk. Maar het lijkt dat de verpleegkundigen zich maar op één ding focussen: medicatie en wondzorg. De familie neemt de taak op zich om de patiënt te wassen of hulp bij het eten te geven. Psychosociale zorg is minimaal.

Men werkt hier erg taakgericht. Er zijn speciale assistenten in het ziekenhuis om de hele dag door de 80 patiënten wisselligging te geven (verwacht niet dat ze dus een goede tiltechniek beheersen). Vorige week wilde een verpleegkundige een wond op de stuit verzorgen. De patiënt lag op zijn rug, dus moest eerst op zijn buik gedraaid worden. 'Geen nood,' zou je denken, 'want een verpleegkundige is geleerd hoe je iemand omdraait in bed.' Hier werkt dat echter anders. Aangezien er geen assistent in de buurt was om de patiënt te draaien had de verpleegkundige vijf minuten om met haar collega te kletsen terwijl ze wachtte op de assistent. (Er waren 12 patienten in de zaal zie veel liever een kletspraatje hadden.) Helaas nam mijn leerling geen initiatief om de patient in de juiste houding te brengen, dus toen heb ik hem maar opdracht gegeven de patiënt te draaien. En wat bleek? Verpleegkundigen zijn prima in staat om deze taak op zich te nemen! Ik leer het ook niet voor niks aan mijn eerstejaars leerlingen op de uni.

Achter deze houding van een verpleegkundige gaat het één en ander aan culturele invloeden vooraf. Want wat de verpleging eigenlijk vermijdt is de patiënt aanraken. Zeker iemand van het andere geslacht of een lagere sociaal-econimische status. Sowieso is alles wat het lichaam verlaat vies, inclusief het lichaam zelf. Als verpleegkundige vermijdt je dus dat contact....

Al met al een heleboel dingen die mij aan het denken zetten. Want wat is verplegen op de juiste manier? Ik kan niet mijn westerse visie projecteren op de zorg hier. Ik wil ook niet negatief zijn over de Bengaalse gezondheidszorg. (Sorry, deze blog is dat wel een beetje, maar ik probeer een juist beeld te scheppen. En dat gaat nu eenmaal door westerse ogen.) In juli ga ik elke donderdag naar een ander ziekenhuis waar ik ook zie dat het anders kan. Toch blijft het verplegen op z'n Bengaals. En dat is in sommige opzichten prima voor een Bengaal, echter niet voor een Hollander. Waarom is een interessante vraag.

*Why Bangladeshi nurses avoid ‘nursing': Social and structural factors on hospital wards in Bangladesh, Social Science & Medicine 64 (2007) 1166-1177.

Reacties

Reacties

Marco

Weer een bijzonder verhaal, geweldig om te lezen.
Zo zie je maar weer, 's lands wijs 's lands eer.
Ik hoop je snel weer te zien in ons (Westers) ziekenhuis.

Oompie

Ha Corina
Heb net je website bekeken. Hele ervaringen he? Fijn je onverwachts nog te hebben ontmoet tijdens opa's begrafenis. Groetjes ook namens Teresa
Cor

Cora

Ik vind het ook een heel bijzonder en boeiend verhaal, maar ook verbijsterend, wat een totaal andere invulling van het verpleegkundig vak! Shocking!!!

Christa

Wat een bijzonder verhaal. Ik vind het knap hoe je iedereen in zijn eigen, culturele waarde laat. Dat zal niet altijd meevallen.
Ik ben ook heel verbaasd, ik dacht dat de westerse wereld erg egocentrisch was, misschien toch niet zo erg!
Je verhalen zijn steeds weer fascinerend om te lezen. Wat een andere wereld, daar in Bangladesh.
We hebben het er hier al steeds over wanneer je weer terug komt, we zien er naar uit.
groetjes, Christa

Hester

Door de verhuizing een tijd geen internet gehad. Ik zit nu de schade in te halen en al je nieuwsbrieven door te lezen. Boeiend om te lezen wat je allemaal meemaakt en wat je daar allemaal uitspookt;-)) Veel succes verder!
Hester Diepenhorst

Thirza

Heej Co!
Wat bn j een actieve blogger!
Dit verhaal had ik nog niet gelezen, maar doet me denken aan de Ethiopische zorg. Al lijkt het er uiteraard niet helemaal op. Ik heb zin om daar en over van alles en nog wat verder te kletsen als je weer hier bent!
Liefs Thirz

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!